Hrokafulla ég.

Samkvæmt talningum blögg.com er þetta 200raðasta færslan mín. Hví líður mér ekkert betur?

Jú, vegna þess að ég hef engar tilfinningar. Ég er búin að vera að velta þessu fyrir mér og ég held það sé nokkuð ljóst að ég finn ekki til. Stundum finnst mér eins og ég hafi tilfinningar en hver er ég að dæma um hvort þetta séu mínar tilfinningar en ekki einhvers annars, eða jafnvel fengnar úr einhverjum lagstúf sem ég heyrði í útvarpinu eða þegar einhver dó í einhverri sápuóperu? Hvernig get ég verið viss um að þær séu mínar?

Sú mesta vissa sem ég get haft um að ég hafi tilfinningar er að ég elska líklegast sjálfa mig, því annars væri ég löngu gengin í sjó.

Já, ég er í fýlu.

Kv. Andrea

Stundum er ég mjög ósanngjörn.

Nú er ég aðallega að hugsa um hluti sem ég hef sagt eða gert sem hafa sært aðrar manneskjur. Ég vona að þið áttið ykkur öll á því að ég get verið ansi mikið fífl og leiðindadurgur. Stundum segi ég hluti einfaldlega vegna þess að ég veit ekki betur. En þetta vitið þið eflaust betur en ég. Ef það skildi bæta líðan ykkar eitthvað það þá átta ég mig allavega á því. Hvað sem því líður.

Eftir David Byrne tónleikana sem ég minntist lítillega á í síðustu færslu fór ég á fyllerí. Það vildi svo vel/illa til að sama kvöld var verið að halda þorrablót Íslendinga í New York og síðan við Sindri höfðum ekkert betra að gera hringdum við í Sólu, barnfóstruna hennar Ísadóru, og fengum hnitin í SMSi. Nú, þegar við komum var hákarlinn búinn og mestallt áfengið, en við fundum gengi af ungum Íslendingum á einhverjum svakabömmer sitjandi á tröppunum á einhverri kirkju. Það er nú alveg eftir íslensku þjóðinni að halda heiðið áfengissvall í kirkju. Allavega, ég stökk inn til þess að fara á klósettið og náði byrjunartónunum í Gleðibankanum, en þegar ég gekk í gegnum salinn áttaði ég mig loks á því hvað ég hafði komið mér út í - ónáttúrulegasta samansafn af fólki sem nokkurtíman slysaðist til þess að deila ríkisborgararétt.

Partíið var augljóslega að enda komið og áfengið líka, fyrir utan eina einmana brennivínsflösku sem ég átti endurfundi með, en við höfðum ekki talast við síðan í sumarbústaðarferðinni hérna forðum en þá enduðu samskipti okkar með ferð að vaskinum og samtali við hálfmeltan hamborgara sem hefði betur legið ósnert. Í þetta sinn skildust leiðir þó ekki hjá vaskinum, heldur í Kóreuhverfinu, þar sem við enduðum með nokkrum gangandi jakkafötum og herðatrjám (þó aðeins eftir að þeim hafði verið neitaður aðgangur að einhverjum hippogkúl skemmtistað í einhverjum kjallara... ég hélt ég myndi æla af hlátri þegar ég heyrði þessa setningu "Dísöss, hvernig heim búum við í þegar 4 módel og einn gæi komast ekki inn á skemmtistað. Ég meina, wott?!". Já, í alvöru). Stefnunni var heitið á karíókíbar og ekkert minna kom til greina en að leigja herbergi. Einn af ungu sjálfstæðismönnunum kikkstartaði kvöldinu með afar ólöglegri útgáfu af Du Hast. Fyrirsæturnar voru álíka illa á sig komnar, tóku Total Eclipse of the Heart tvisvar sinnum í röð og fóru að gráta. Þegar drykkirnir fóru að streyma inn varð kvöldið aðeins ásættanlegra, og endaði á því að vera ansi fyndið og skemmtilegt. Jafnvel ég, jungfrú horfi-úr-hásætinu-mínu-á-hina-með-fyrirlitningarsvip, tók nokkra tímalausa slagara á borð við Heartbreaker með Pat Benatar og Don't Bring Me Down með ELO, og skemmti mér og öðrum stórfenglega vel með ýmsum skrípalátum. Þrátt fyrir að hafa staupað brennivín og smánað mig í karókí fannst mér kvöldið hafa heppnast ágætlega, ef ekki bara fyrir þær sakir að ég gat talað íslensku og þurfti ekki að sanna mig fyrir neinum.

Jæja, ætli ég sé ekki nógu þreytt til að skríða upp í með Önnu Kareninu og sjá til hvort ég geti sofnað. Þetta hefur verið ánægjulegt.

Kv. Andrea

Æ, æ og ó.

Ég er með heimþrá. Ég get ekkert hamið hana. Það er ekki það að mér leiðist hérna í borginni sem aldrei sefur, né er föðurlandið gullvarma slegið í huga mér þessar stundirnar... svo best ég skil eru allir blankir og byrjaðir að borða tófú, mér finnst ég ekki vera að missa af miklu. Það er annað.

Mér finnst eins og borgin sé að kæfa mig. Hún liggur á mér eins og mara. Það eru háar byggingar allstaðar, maður sér ekki fóta sinna skil fyrir endalausum straum fólks og faratækja. Ég sakna hafsins. Ég sakna víðáttunnar og hráleikans. Borgin er vissulega hrá en ekki á sama hátt og Ísland er hrátt. Ég er skömmustulega mikill Íslendingur á köflum... hálf vandræðalegt. Ég sakna vina minna heima og fjölskyldunnar minnar sem er að þreyja þorra as we speak.

Kannski er ég bara stressuð útaf þessu portfólíódæmi... tíminn er að renna út og ég er ennþá ósátt. Jæja, það er laugardagur og ég er að fara á tónleika með David Byrne, vonandi get ég fengið mér einhvern bjór líka og kannski hætt að hugsa svona neikvætt.

Hlýja, Andrea

Bleikir drykkir.

Jæja.

Margt hefur drifið á daga mína síðan ég bloggaði síðast, en fátt er nógu spennandi til að ég eyði tíma í að draga það upp úr hugarfylgsnum mínum og útlista hér. Líferni mitt hefur tekið óvæntum stakkskiptum, ég hef innbirgt óvenju lítið áfengi upp á síðkastið og aðeins fundið fyrir áhrifum þess tvisvar eða svo.

Fyrra skiptið var á miðvikudegi. Við fórum á tónleika í Brooklyn með Björk, Damien hljóðmanni, Matthew Herbert og skötuhjúunum Dave og Amber úr hljómsveitinni The Dirty Projectors. Hljómsveitin sem var að spila hét Beirut og ég get ekki sagt að þeir hafi hrifið mig upp úr skónum - þó voru brassútsetningarnar þeirra ansi hressar. Sökum þess að okkur voru úthlutaðir bjórmiðar fór kvöldið örlítið úr böndunum og endaði með skrautlegu pöbbarölti og mig að reyna að sannfæra alla um að koma á karókíbar.
Seinna skiptið var í gær, matarboð sem endaði, again, í pöbbarölti. Ég er ennþá svolítið þunn, og að reyna að rifja upp hvað ég gerði í gær. Ég man óljóst eftir því að hafa átt innilegar samræður við Klaus, þýska safnvörðinn á MoMA sem ég minntist á í öðru bloggi, og hef komið mér í þá vandræðalegu stöðu að vera boðið á einhverja uppákomu á sunnudaginn sem ég veit ekkert hvað snýst um, og ég finn það ekki í mér að spyrja manninn hvað í ósköpunum við vorum að ræða svona innilega.

Ennþá þunn... var að koma af tónleikum sem Anthony bauð okkur á. Tónleikarnir voru fallegir og áhugaverðir, sérstaklega ábreiðan hans á Crazy in Love með Beyoncé. Allavega, inn á milli þessa atvika skruppum við til Kúbu í viku. Það var góð tilbreyting frá kuldanum í New York - strönd og gamlir bílar. Þegar ég sagðist bara hafa orðið full tvisvar síðan ég kom til New York var ég að ljúga - ég uppgötvaði kokteilinn hans Ernest Hemingway og síðan ég var á Kúbu hafði ég í raun engu að tapa, svo ég demdi mér eitt kvöld í vindlareykingar og daquirie-drykkju. Endaði á því að fara í sleik við styttu af Hemingway. Vikan á Kúbu var virkilega góð, þó að heimferðin hafi verið svolítið skrykkjótt, við lentum í öllum mögulegum leiðindaseggjum bæði Kúbu og Bandaríkjamegin. Ef við hefðum ekki fengið almennilegan mat í fluginu heim (bissnessklass, beibí) hefði ég örugglega sest á gólfið í flugstöðinni og byrjað að grenja af þreytu þegar Björk og Dóa lentu í hálftíma yfirheyrslu vegna einhvers fáránlegs smáatriðis varðandi vegabréf. Á þeim tímapunkti saknaði ég svolítið Íslands - staðs þar sem ég er ekki álitin óvinur ríkisins vegna þess að ég fór til Kúbu. Af öllum löndum í heiminum til að fara til beint eftir ferð til Kúbu eru Bandaríkin tvímælalaust versti áfangastaðurinn.

Úff. Ég er ekki góð í svona bloggfærslum þar sem maður telur upp hluti sem maður er búinn að gera. Í fyrsta lagi er leiðinlegt að tala um það og í öðru lagi lifi ég bara ótrúlega óspennandi lífi og hef því fátt að tala um. Ég held ég slái því botninn í þessa bloggfærslu sem stendur, skrifa kannski eitthvað meira þegar ég hef eitthvað að segja sem er þess virði að lesa.

Hlýja, Andrea.

P.s. Ég er tótallí búin að læra að nota bor! In yer face, steríótýpukvenímynd.

Snapple Greasemonkey.

Í dag er ég veik heima og ákvað því að blogga smá. Ef þið barmið ykkur þarna á klakanum yfir glötuðu veðri þá er það ekkert mikið skárra hér. Slabb og kuldi. Nokkuð margt hefur drifið á daga mína síðan ég bloggaði síðast í fýlukasti. Síðastliðinn laugardag fór ég á leiksýningu í Jersey með Sindra, Björk, Matthew og Anthony nokkrum kenndum við hljómsveitina The Johnsons. Verkið var eftir belgíska listamanninn Jan Fabre og var titlað “Orgy of Intolerance”. Sýningin byrjaði á sjálfsfróunarkeppni milli leikaranna – þau gældu við sig sjálf af miklu kappi og öskruðu og stöppuðu eins og Satan væri á hælunum á þeim. Ég ætla ekki að fara út í smáatriðin en leikritið varð eiginlega bara subbulegra sem á leið. Allir voru sammála um að þetta væri ansi rembingslegt og illa heppnað hjá greyið Jan. Eftir þetta volæði og 5 tíma fyrirlesturinn í MoMa er skemmst að segja að Sindri treystir Matthew ekki lengur þegar kemur að dægurskemmtunum. Til þess að vera fullkomlega sanngjörn fórum við nú á ansi hressan bar með honum og horfðum á amerískan fótbolta, borðuðum buffalóvængi og drukkum bjór... honum er viðbjargandi. Kvöldinu var bjargað eftir sýninguna, við deildum leigubíl með Anthony niður í miðbæ og fórum í partí í Brooklyn. Enduðum svo á frábærum bar einhverstaðar í Williamsburg sem gaf heila pítsu með hverjum seldum bjór. Tónlistin var hræðileg, og fólkið enn verra, en ég hefði svosem getað gefið mér það, miðað við að við vorum dregin þangað í þeim tilgangi að kynnast manni að nafni Sweet Willie. Allt í allt var þetta frekar fyndið kvöld.

Verkstæðið sem ég er að vinna á er í Queens svo ég tek lestina frá Manhattan á hverjum morgni. Heppilegt fyrir mig að vera einmitt á móti allri umferðinni, flestir fara nefnilega úr úthverfunum og inn í Manhattan að vinna. Ég er allavega byrjuð að læra aðeins betur á umhverfið mitt. Við erum búin með pósitívumótið á verkstæðinu og þurfum nú að gera negatífu og þegar það er búið getum við byrjað á listaverkinu sjálfu. Svolítið flókið ferli, en spennandi og skemmtilegt... og svolítið erfitt. Ef ég get ekki borið pabba minn upp stiga þegar ég kem heim þá verð ég fyrir vonbrigðum, þetta er svo líkamleg vinna. Í þessari viku vorum við að rífa gúmmílagið af bílhúddinu og jafnvel Matthew blés úr nös*. Ég er með hræðilegar harðsperrur í handleggjum og baki, og er nú heima bæði uppgefin og slöpp... og svolítið svöng. Því ætla ég í þessum töluðu orðum að láta þetta nægja i bili og stökkva út á Joe's Pizza og fá mér slæsu (þið munið kannski eftir Joe's Pizza úr kvikmyndinni Spiderman, eða ekki... eigandinn man samt mjög vel eftir því og segir hverjum sem vill vita. Það er skilti og allt).

Hlýja, Andrea Björk

*Til þess að skýra nánar hvað þetta þýðir er Matthew fyrrverandi quarterback og hefur sér lóðalyftingarsvæði á verkstæðinu. Hann er ekki grænmeti.

Cold Feet

Loksins þegar ég var komin með eitthvað plan, einhverjar horfur, götu sem ég gæti litið fyrir hornið á, fer ég að fá bakþanka.

Hvað ef ég kemst ekki inn í neina skóla? Ég er ekki með neinar fokking 35 listnámseiningar. Ég á ekki 300.000 krónur. Ég veit ekkert hvað ég á að gera. Er ég bara sjálfselsk og leiðinleg? Ætti ég að sækja um skóla í London og sætta mig við ævilangar námsáraskuldir sem ég á örugglega aldrei eftir að geta borgað upp? Langar mig yfir höfuð í listnám?

Æ, fokk itt. Ég ætla í háttinn. Á morgun segir sá lati.

Kv. Andrea

New York, New York.

Ég lofaði mínum heittelskuðu (og öðrum) að ég myndi blogga hér eins reglulega og ég gæti. Þetta er fyrsta tækifærið sem ég hef fengið til að intervefast á minni eigin tölvu, svo ég skila inn smá ríporti.

Í dag, eftir vinnu, drógu Björk og Matthew okkur Sindra á ansi þreytandi performance art disscussion forum, sem haldið var í MoMA safninu. Mikið var um dýrðir og við fengum meðal annars að heyra í tævönskum brjálæðing sem læsti sig inn í herbergi í eitt ár, og þýska safnverðinum sem var augljóslega ástfanginn af honum. Húllumhæið tók hátt upp í 5 tíma, en um það leyti gáfust listamennirnir upp og stungu af. Við vorum að klára að borða rétt í þessu.

Ég hef verið á ansi þéttu tímaplani síðan við komum hingað á föstudaginn. Ég er strax byrjuð að vinna á verkstæðinu hans Matthew, og líkar vel (þrátt fyrir að vera að hrynja í sundur af harðsperrum - minn illa um séði líkami, mitt vandamál, býst ég við). Við erum að búa til mót af framhlut bíls, sem mun seinna meir innihalda mikilvæg líffæri bílsins - svolítið eins og krukkurnar sem innihéldu líffæri faróa Egyptalands. Bíllinn á einnig íðilfagra dauðagrímu, sem er húddið á bíl að sömu tegund og árgerð. Bíllinn sjálfur, sem mun upplifa greftrunina, var tættur í sundur á gjörning í Kaliforníu.

Við fengum líka íbúðina okkar á sunnudeginum. Hún er afar rúmgóð, sem er ekki endilega jákvætt því við eigum engin húsgögn. Íbúðin er á besta stað í bænum, við höfum afar klisjukennt útsýni á Empire State bygginguna sem státar sig af enn verra ljósasjóvi en Eiffelturninn. Byggingin er staðsett á Houston stræti, en SoHo hverfið er rétt við hliðiná okkur, enda dregur það nafn sitt af því að vera fyrir sunnan Houston. Allar gasalega fínu tískuverslanirnar eru í Soho. Ekki það að ég eigi eitthvað erindi þangað, vildi bara svona láta ykkur vita.
Allavega, hef þetta ekki lengra í bili, þarf að vakna snemma á morgun.

Ást og hlýja, Andrea Björk.